யமனின் வாசல்ல நசிகேதன்

Transcript

Evidence labels distinguish sourced context from the episode's fictional story.

1. கனடாவோட ஒரு சின்ன city-ல இருக்கற அவங்க kitchen-ல, bonfire-க்கு பதிலா string lights ஜொலிச்சுது. ஆனாலும் மீரா தன்னோட பழைய story notebook-ஐத் திறந்தப்போ, ரொம்பப் பழைய, warm-ஆன ஒரு இடத்துல இருக்கற மாதிரி feel பண்ணினா. 'இன்னிக்கு story கொஞ்சம் heavy-ஆ இருக்கும்,'ன்னு தன் தம்பி கண்ணன்கிட்ட சொன்னா. அவனுக்கு ஏழு வயசு. பயமுறுத்தற, strange-ஆன விஷயங்கள்-ன்னா அவனுக்கு எப்பவும் ஆர்வம். 'இது கடோபநிடதத்துல இருந்து வருது. இந்து மரபுல இருக்கற ரொம்பப் பழைய தத்துவ நூல்கள்ல ஒண்ணு. ஒரு பையன் மரணத்தையே தேடிப் போறான், வேணும்-ன்னே. ஒரே ஒரு பெரிய, பதில் சொல்ல முடியாத question-ஐக் கேட்கறதுக்காக.' கண்ணன் blanket-ஐ இன்னும் இறுக்கமா இழுத்துக்கிட்டான். 'வேணும்-ன்னேவா? ஏன் யாராவது அப்படிப் பண்ணுவாங்க?' 'அதுதான் இந்த story-யோட main point,' மீரா சொன்னா. 'அவன் பேரு நசிகேதன்.'

   Evidence:Fictional scene

2. Story ஆரம்பிக்கறப்போ, நசிகேதனோட அப்பா வாஜஸ்ரவஸ் ஒரு பெரிய யாகம் பண்றார். அது ஒரு formal ritual. அது தனக்கு சொர்க்கத்துல இடம் வாங்கித் தரும்-ன்னு நம்பறார். அந்த ritual-ல, தன்கிட்ட இருக்கற எல்லாத்தையும், மாடுகளையும் சேர்த்து, தானம் கொடுக்கணும். ஆனா சின்னப் பையன் நசிகேதன் நல்லா கவனிச்சுப் பார்த்தப்போ, ஏதோ சரியில்லை-ன்னு கண்டுபிடிச்சான். தானம் கொடுத்த பசுக்கள் எல்லாம் வயசானது, தளர்ந்து போனது. பழைய நூல் சொல்ற மாதிரி, அதுங்க 'தண்ணி குடிச்சாச்சு, புல் தின்னாச்சு, பால் கொடுத்தாச்சு,' இனிமே கன்னுக்குட்டி போடவும் முடியாது. இப்படி பயன் இல்லாத பசுக்களைத் தானம் கொடுத்தா அப்பாவுக்கு உண்மையான ஆசீர்வாதமே கிடைக்காது-ன்னு நசிகேதனுக்குப் புரிஞ்சுது. அது தாராள குணம் மாதிரி வேஷம் போட்ட ஒரு வெறும் நடிப்பு.

   Evidence:Supported

3. மனசு கலங்கி, ஒரு யாகம் எதைக் குறிக்கணும்-ன்னு தான் நம்பினதுக்கு உண்மையா, நசிகேதன் அப்பாகிட்ட போய்க் கேட்டான், 'அப்பா, என்னை யாருக்குக் கொடுப்பீங்க?' அப்பா எதுவும் பேசல. அவன் ரெண்டாவது தடவை கேட்டான். இன்னும் பதில் இல்ல. மூணாவது தடவை கேட்டப்போ, அப்பா களைப்பாவும், வெட்கமாவும், திடீர்ன்னு பயங்கர கோபமாவும் ஆகி, 'உன்னை மரணத்துக்குக் கொடுப்பேன்'ன்னு பதிலடி கொடுத்தார். அது அதிர்ச்சியான வரி. யாக நேரத்துல serious-ஆ சொன்னது இல்ல, கோபத்துல வந்த வார்த்தை. ஆனாலும் நசிகேதன், ஆச்சரியமா, அதை serious-ஆவே எடுத்துக்கறதுன்னு decide பண்ணினான்.

   Evidence:Supported

4. So நசிகேதன் மரணத்தோட கடவுள் யமனோட வீட்டுக்குக் கிளம்பினான். அப்பா உண்மையான எண்ணம் இல்லாம, கோபத்துல சொல்லியிருந்தாலும், அவர் சொன்னதை நிறைவேத்தணும்-ன்னு உறுதியா இருந்தான். ஆனா அவன் போய்ச் சேர்ந்தப்போ, அவனை வரவேற்க அங்க யாருமே இல்ல. இந்த story வர்ற கலாசாரத்துல, விருந்தாளியை மதிக்கறது ரொம்ப முக்கியம். அதுவும் ஒரு இளம் பிராமணன் மாதிரி படிச்ச விருந்தாளியை. ஒருத்தரை வரவேற்காம, சாப்பாடு கொடுக்காம விடறது, ஒரு ராத்திரி மட்டும்னாலும், கடமையில நடந்த உண்மையான தவறு. கிட்டத்தட்ட ஒரு கடன் மாதிரி. ஆனா நசிகேதன் ஒரு ராத்திரி மட்டும் காத்திருக்கல. யமன் வீடு திரும்பற வரைக்கும், மூணு முழு பகலும் ராத்திரியும் அவர் வாசல்ல தனியா wait பண்ணினான். அந்தத் தவறைப் புரிஞ்சுக்கிட்டு, அதை சரி பண்ண நினைச்சு, அவனோட பொறுமைக்கு ஈடா யமன் மூணு வரம் கொடுத்தார். அதாவது மூணு wish.

   Evidence:Supported

5. இந்த part பத்தி scholars சொல்ற ஒரு விஷயத்தைக் கொஞ்சம் யோசிச்சுப் பார்க்கலாம். நிறைய retelling-ல, அப்பா கோபத்துல சொன்ன வாக்கை மந்திரம் மாதிரி காப்பாத்தியே ஆகணும், அந்த மாதிரி promise-ஐ உடைக்கவே முடியாது-ன்னு கேள்விப்படுவீங்க. ஆனா actually அந்த idea உபநிடத வரிகள்ல இல்ல. Story-ஐப் புரிஞ்சுக்க வாசகர்களுக்கு உதவறதுக்காக, பிற்காலத்துல translator மேக்ஸ் முல்லர் சேர்த்த ஒரு விளக்கக் குறிப்புல இருந்து வந்தது. மூல வரிகள், அப்பா அதைத் திரும்ப எடுத்துக்கொள்ளாம இருந்திருக்க முடியாது-ன்னு ஏன்னு விளக்காம, தன் அப்பா வார்த்தையை மதிக்கணும்-ன்னு நசிகேதன் எடுத்த தன் சொந்த முடிவை மட்டும்தான் காட்டுது.

   Evidence:Supported

6. முதல் வரத்துல, நசிகேதன் பெரிசா எதுவும் கேட்கல. ஆனா அது அவனைப் பத்தி நிறைய சொல்லுது. அப்பாவோட கோபம் தணியணும், அவன் கடைசில வீட்டுக்குத் திரும்பறப்போ, அப்பா அவனை அடையாளம் கண்டு, முன்னாடி மாதிரியே அன்பா வரவேற்கணும்-ன்னு கேட்டான். யமன் தயங்காம கொடுத்தார்.

   Evidence:Supported

7. கண்ணன் பெருமூச்சு விட்டான். 'Okay, good, அப்பா அவன் மேல எப்பவும் கோபமா இருக்க மாட்டார்.' மீரா தலையாட்டினா. 'அது கிட்டத்தட்ட உடனே சரி ஆயிடுது. இந்த story ஒரு family உடையறதைப் பத்தி இல்ல. மரணத்தோட வாசல்ல மீதி நேரத்தை நசிகேதன் என்ன பண்றான்-ங்கறதைப் பத்தினது.'

   Evidence:Fictional scene

8. ரெண்டாவது வரத்துல, ஒருத்தரை சொர்க்கத்துக்குக் கொண்டு போகும்-ன்னு சொல்லப்படற ஒரு குறிப்பிட்ட தீ வேள்வியைக் கத்துக்கொடுங்க-ன்னு யமன்கிட்ட கேட்டான். யமன் அதை விவரமா சொல்லிக் கொடுத்தார். அப்புறம் அது கத்துக்கணும்-ன்னு கேட்ட பையனோட பேரால, 'நசிகேத அக்னி'-ன்னு அழைக்கப்பட்டுது.

   Evidence:Supported

9. பழைய manuscript-களை ஆராயற scholars-க்கு இங்கதான் text interesting ஆகுது. Translator மேக்ஸ் முல்லர் தன் footnote-ல, இந்த வேள்வியை விவரிக்கற வரிகள், சுத்தி இருக்கற பகுதிகளை விட கொஞ்சம் பிற்காலத்துல உபநிடதத்துல சேர்க்கப்பட்டிருக்கலாம்-ன்னு குறிப்பிட்டார். அதாவது பழைய மைய text-ல பின்னால சேர்த்த ஒரு பகுதி. அது உறுதியான உண்மை இல்ல. வரிகளோட அமைப்பைப் பார்த்து வர்ற ஒரு நம்பத்தகுந்த வாசிப்பு. நமக்கு முழுசா உறுதியா தெரியாது. எப்படி இருந்தாலும், அந்த வரிகள் ரொம்ப காலமா story-யோட ஒரு பகுதியா கருதப்படுது.

   Evidence:Plausible, not proven

10. அப்புறம் மூணாவது வரம் வந்துச்சு. இந்த முழு story-யும் திரும்பறது இதுலதான். நசிகேதன் சொன்னான்: 'ஒரு மனுஷன் இறந்த பிறகு இந்த சந்தேகம் இருக்கு. சிலர் அவன் இருக்கான்-ன்னு சொல்றாங்க, சிலர் இல்ல-ன்னு சொல்றாங்க. உங்ககிட்ட இருந்து இதைத் தெரிஞ்சுக்க விரும்பறேன்.' அதாவது, நாம இறந்த பிறகு நம்மில் ஏதாவது தொடருதா, இல்லையா? அதோட உண்மையைச் சொல்லிக் கொடுங்க.

    Evidence:Supported

11. யமனோட reaction நிறைய சொல்லுது. தேவர்களே கூட ஒரு காலத்துல இந்த question-ஐப் பத்தி குழம்பியிருக்காங்க-ன்னு ஒத்துக்கிட்டார். தெய்வீக ஜீவன்களுக்குக் கூட இது easy question இல்ல. So நேரடியா பதில் சொல்லாம, நசிகேதனைத் திசை திருப்ப முயற்சி பண்ணினார். வேற ஏதாவது கேட்டா, பிள்ளைகள், பேரப்பிள்ளைகள், மாட்டு மந்தைகள், தங்கம், குதிரைகள், நீண்ட ஆயுள், ராஜ பதவி, நினைச்சுப் பார்க்கக்கூடிய எல்லா சந்தோஷமும் தரேன்-ன்னு சொன்னார்.

    Evidence:Supported

12. நசிகேதன் எல்லாத்தையும் மறுத்துட்டான். இந்த மாதிரி பரிசுகள் 'நாளை வரைக்கும்தான் நிற்கும்'-ன்னு யோசிச்சான். அவன் அப்பாவோட யாகத்துல இருந்த களைச்சுப் போன பழைய பசுக்கள் தேஞ்சு போன மாதிரி, இதுவும் தேயும், மங்கும், இல்ல முடிஞ்சு போகும். 'எந்த மனுஷனையும் செல்வத்தால happy-ஆ ஆக்க முடியாது,' அவன் சொன்னான். தன் முதல் question-ஐ உறுதியா பிடிச்சுக்கிட்டான். யமன் கொடுத்த எதுக்காகவும் உண்மையை மாத்திக்க அவன் தயாரா இல்ல.

    Evidence:Supported

13. அப்போ யமன் சோதிக்கறதை நிறுத்திட்டு, கடைசில கத்துக்கொடுக்க ஆரம்பிச்சார். தன் முழு போதனையும் தொங்கற ஒரு வேறுபாட்டோட தொடங்கினார். அதை இன்னைக்கும் philosophers மேற்கோள் காட்டறாங்க: 'நல்லது ஒண்ணு, இனிமையானது வேற ஒண்ணு. இந்த ரெண்டும் வெவ்வேற நோக்கங்களோட ஒருத்தரைக் கட்டிப் போடுது. நல்லதைப் பிடிச்சுக்கறவனுக்கு எல்லாம் நல்லா நடக்கும். இனிமையானதைத் தேர்ந்தெடுக்கறவன் தன் இலக்கைத் தவறவிடறான்.'

    Evidence:Supported

14. ஞானிகள் கஷ்டமா இருந்தாலும் நல்லதைத் தேர்ந்தெடுப்பாங்க. ஆசையால ஆட்டிப் படைக்கப்படறவங்க அந்த நிமிஷம் இனிமையா தோணறதைத் தேர்ந்தெடுப்பாங்க. அடிக்கடி உண்மையிலேயே முக்கியமானதை மறந்துடுவாங்க-ன்னு யமன் விளக்கினார். நசிகேதன் தனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட எல்லா இனிமையான பரிசுகளையும், ஒண்ணு விடாம, வேண்டாம்-ன்னு சொன்னதால, அவன் தன் அதிர்ஷ்டத்தை சோதிக்கற ஒருத்தன் இல்ல, உண்மையான அறிவைப் பெறத் தகுதியான ஒருத்தன்-ன்னு யமன் புரிஞ்சுக்கிட்டார்.

    Evidence:Supported

15. So யமன் தன் உண்மையான போதனையை ஆரம்பிச்சார். நசிகேதன் இவ்வளவு தூரம் கேட்க வந்தது அதைத்தான். ஆத்மாவை, அதாவது ஒருத்தரோட மையத்துல இருக்கற, உடம்பிலிருந்தும் மனசிலிருந்தும் வேறுபட்ட ஒண்ணை, அவர் விவரிச்சார். அது பிறக்கறதும் இல்ல, சாகறதும் இல்ல. நமக்குத் தெரிஞ்ச மத்த எல்லாத்தையும் கட்டுப்படுத்தற தொடக்கம், முடிவு-ங்கற சாதாரண விதிகளுக்கு முழுசா வெளியே இருக்கு. அதை 'சின்னதிலும் சின்னது, பெரியதிலும் பெரியது'-ன்னு சொன்னார். இதயத்தோட நடுவுல அமைதியா மறைஞ்சிருக்கற ஒண்ணு. புத்திசாலித்தனமான வாதம், விவாதம், இல்ல எவ்வளவு படிச்சாலும் நிறைய புத்தகங்களை மனப்பாடம் பண்ணியோ அதை அடைய முடியாது. அப்புறம் 'ஓம்'-ங்கற ஒரே ஒலியைச் சுட்டிக் காட்டினார். மரபோட மிகப் பழைய புனித நூல்களான எல்லா வேதங்களும் இறுதியில அந்த வார்த்தையைத்தான் காட்டுது. மத்த எல்லாத்துக்கும் ஒரு வாசல் மாதிரி.

    Evidence:Supported

16. இந்த abstract idea-ஐ பிடிச்சுக்க easy ஆக்க, ஆயிரக்கணக்கான வருஷமா பிரபலமா இருக்கற ஒரு உருவகத்தை யமன் பயன்படுத்தினார். அதுதான் தேர். 'ஆத்மா தேர்ல உட்கார்ந்திருக்கு-ன்னு தெரிஞ்சுக்கோ,' அவர் சொன்னார். 'உடம்பு தேர். புத்தி தேரோட்டி. மனசு கடிவாளம்.' புலன்கள் எல்லாத்தையும் முன்னாடி இழுக்கற குதிரைகள் மாதிரி, அந்தப் புலன்கள் துரத்தற விஷயங்கள், அதாவது காட்சிகள், ஒலிகள், ருசிகள், வாசனைகள் எல்லாம், அந்தக் குதிரைகள் ஓடற பாதைகள்-ன்னு விளக்கினார். தேரோட்டியான யோசிக்கற மனசு கவனிக்காம, கடிவாளத்தை உறுதியா பிடிக்கலைன்னா, குதிரைகள் மொத்த தேரையும் அது போக நினைக்காத இடத்துக்கு easy-ஆ இழுத்துட்டுப் போயிடும். கவனம் சிதறி, பாதை மாறி, சேர வேண்டிய இடத்தை விட்டுட்டு மின்னுற எதையாவது துரத்தி.

    Evidence:Supported

17. கண்ணன் புருவம் சுருக்கி யோசிச்சான். 'So என் brain தான் தேரோட்டியா இருக்கணுமா? என் கைகளோ கண்களோ இல்லையா?' 'அதுதான் idea,' மீரா சொன்னா. 'உன் புலன்கள் interesting-ஆ இருக்கற இடத்துக்கெல்லாம் ஓடப் பார்க்கும். ஒரு வாசனை, ஒரு சத்தம், ஒரு video. யோசிச்சு decide பண்ற உன் பகுதிதான் கடிவாளத்தைப் பிடிச்சிருக்கணும்.'

    Evidence:Fictional scene

18. கண்ணன் கொஞ்ச நேரம் அமைதியா இருந்தான். 'So அந்த answer உண்மையில ஒரு answer இல்ல,' கடைசில சொன்னான். 'இது ஒரு முழு சிந்தனை முறை மாதிரி.' மீரா சிரிச்சா. 'Exactly right. நசிகேதனுக்கு ஒரு simple yes-or-no கிடைக்கல. அதை விடப் பெரிய ஒண்ணு கிடைச்சுது. ஆயிரக்கணக்கான வருஷத்துக்கு அப்புறமும் அது இன்னும் படிக்கப்படுது.'

    Evidence:Fictional scene

19. Family-யா சேர்ந்து பேசறதுக்கு ஒண்ணு. மக்கள் தங்களுக்கு 'நல்லது' எதுவோ அதை விட 'இனிமையானதை' அடிக்கடி துரத்துவாங்க-ன்னு யமன் சொல்றார். Easy-யா, இனிமையா இருந்ததை விட, கஷ்டமான, ஆனா நல்லதைத் தேர்ந்தெடுத்த ஒரு நேரம் உங்களுக்கு நினைவு இருக்கா? அது எப்படி முடிஞ்சுது?

    Evidence:Fictional scene

Source notes

These notes show what a source supports. They do not turn fictional dialogue or scenes into historical claims.

• The Upanishads, Part 2 (Sacred Books of the East, vol. 15): Katha-Upanishad

  F. Max Müller (translator)

  Evidence:Supported

  Yama uses the image of a chariot to describe the Self and the mind: 'Know the Self to be sitting in the chariot, the body to be the chariot, the intellect the charioteer, and the mind the reins,' with 'the senses...the horses, the objects of the senses their roads.'

  Claims: claim-14 · Evidence: katha-chariot-image-excerpt-v1

  View the registered source

• The Upanishads, Part 2 (Sacred Books of the East, vol. 15): Katha-Upanishad

  F. Max Müller (translator)

  Evidence:Supported

  In the Katha Upanishad, Vajasravasa (Nachiketa's father) gives away all his possessions at a sacrifice to earn a heavenly reward, but the cows he gives are old and worn out - having 'drunk water, eaten hay, given their milk' and being barren. Seeing the worthless gift-cows, young Nachiketa (faithful and troubled) asks his father three times, 'Dear father, to whom wilt thou give me?' and the angered father replies, 'I shall give thee unto Death.' Nachiketa travels to the abode of Yama (Death) and waits three nights without being received or fed; when Yama returns he offers his young Brahmin guest three boons to make up for the lapse in hospitality. Some narrative connections in retellings, such as the idea that the father was bound to keep his angry word, come from Muller's explanatory bracketed insertions rather than from the Upanishad's verse text itself.

  Claims: claim-1, claim-2, claim-3, claim-4 · Evidence: nachiketas-fathers-gift-v1

  View the registered source

• The Upanishads, Part 2 (Sacred Books of the East, vol. 15): Katha-Upanishad

  F. Max Müller (translator)

  Evidence:Supported

  For his third boon, Nachiketa asks the great question of what happens to a person after death - 'There is that doubt, when a man is dead - some saying, he is; others, he is not.'

  Claims: claim-8 · Evidence: nachiketas-third-boon-excerpt-v1

  View the registered source

• The Upanishads, Part 2 (Sacred Books of the East, vol. 15): Katha-Upanishad

  F. Max Müller (translator)

  Evidence:Plausible, not proven

  For his first boon, Nachiketa asks that his father's anger be calmed and that his father recognise and greet him warmly when he returns home; Yama grants this. For his second boon, Nachiketa asks to learn the fire-sacrifice that leads to heaven; Yama teaches it, and the rite comes to be called the Nakiketa fire after him. Muller's footnotes suggest that the verses describing the Nakiketa fire (I.1.16-18) may be a later addition to the original text rather than part of the earliest layer of the Upanishad. Yama says even the gods once doubted the answer to this question, and tries to dissuade Nachiketa by offering worldly rewards instead - sons, cattle, gold, horses, long life, kingship, and delights. Nachiketa refuses all of Yama's worldly offers, reasoning that such things 'last till tomorrow' and that 'no man can be made happy by wealth,' and he holds firmly to his original question about death.

  Claims: claim-10, claim-5, claim-6, claim-7, claim-9 · Evidence: nachiketas-three-boons-v1

  View the registered source

• The Upanishads, Part 2 (Sacred Books of the East, vol. 15): Katha-Upanishad

  F. Max Müller (translator)

  Evidence:Supported

  Yama begins his teaching by praising Nachiketa: 'The good is one thing, the pleasant another; these two, having different objects, chain a man. It is well with him who clings to the good; he who chooses the pleasant, misses his end.'

  Claims: claim-11 · Evidence: yama-good-vs-pleasant-excerpt-v1

  View the registered source

• The Upanishads, Part 2 (Sacred Books of the East, vol. 15): Katha-Upanishad

  F. Max Müller (translator)

  Evidence:Supported

  Yama explains that the wise choose the good while the foolish choose the pleasant out of greed, and declares that because Nachiketa dismissed every pleasure offered to him, he is shown to be a true seeker of knowledge. Yama teaches that the Self is not born and does not die, is 'smaller than small, greater than great,' is hidden in the heart, and cannot be reached by argument or much learning alone; he names the syllable Om as the word to which all the Vedas point.

  Claims: claim-12, claim-13 · Evidence: yama-good-vs-pleasant-v1

  View the registered source